Weken van regen

Regen maar door,
mijn hart vol,
en over…

Opgaven

Rechte lijnen wist jij krom te buigen,
niemand vierkant achter mij,
onze kronkelige wegen raasden,
in sneltreinvaart voorbij.

Maar langzaam heb ik afgeteld,
om te komen tot de som,
1 en 1 ging niet meer samen,
en het roer drastisch om…

Vlammen

Kijk door mij heen,
Zie het binnenste gloeien,
Stook het vuur op,
Met woorden en met daden,
Laat de vlammen rollen als golven,
Niet te blussen, slechts te temmen…

Spinsels en kronkels…

Grijp mijn gedachten, doe maar dansen…
Speel met mijn verstand, bezorg mij de wildste momenten…
Klim over de spinsels, laat mij kronkelen…
Verstop je in mijn geheugen,  laat belevenissen achter…
Spook maar door mijn hoofd, op willekeurige momenten…
Rennen we samen, over de Amsterdamse grachten…

Groots

Dag vriend. Het is zover, het is over. Voor jou, terwijl ik door zal moeten. Je gaf mij het zicht waar ik zo naar verlangde, was er altijd als ik je nodig had. Je bracht mij naar hoogten die mij deden duizelen, maar die mij ook gerust stelden. Die mij lieten ontsnappen van alles en iedereen, zonder te verdwijnen, slechts uit het zicht. Je laat een leegte achter, die zich niet zo makkelijk op zal laten vullen. Want dat wil ik niet. Zoals jou is er geen. Groots. Dag vriend.

Drijvende schoonheden

Het is al behoorlijk druk wanneer ik het drijvende restaurant binnen loop. Ik krijg een plaats aan het water aangeboden, en men vraagt of mevrouw zo dadelijk komt. Ik moet lachen, en het meisje van de bediening schrikt. Van de vraag of ze wellicht iemand voor mij weet moet ze blozen, en met een glimlach loopt ze weg. Inmiddels is de stad oranje aan het kleuren, beschenen door de ondergaande zon die langzaam aan het zakken is. De fles rosé arriveert, en genietend van het uitzicht neem ik een slokje. Een voor een beginnen de gerechten binnen te lopen, en de een smaakt nog beter dan de ander. Het restaurant is inmiddels volgestroomd met hippe stelletjes en ook de vlotte veertigers ontbreken niet. Een yuppenboot lijkt het wel, maar het is gezellig en ik voel mij thuis.

Als ik na het eten mijn derde fles rosé bestel, om de zonsondergang met een goed gevuld glas te kunnen aanschouwen, komt het meisje van de bediening bij mij aan tafel zitten. Ze is klaar vertelt ze, en ze was even toe aan rust. Ik schenk haar het nog ongebruikte tweede glas dat op tafel staat in, want van mij hoeft ze niet weg. We beginnen te praten, ronduit, over vanalles. Het is mij inmiddels opgevallen hoe mooi de glanzende blauwe ogen zijn die mij aankijken. Wanneer ze zwijgt vertellen haar ogen verder, deels verscholen achter lang blond haar.

Plots staat ze op, en loopt naar binnen. Ik begin mijzelf af te vragen of ik iets verkeerds heb gezegd, maar het antwoord volgt al snel. Vanuit de deuropening komt ze aanlopen met een groot bord met ijs en fruit. ‘Voor ons’ zegt ze, terwijl ze het bord op tafel zet. We laten de lepels kletteren op het bord, genietend van het prachtige weer in deze geweldige stad. Als het bord leeg is staren we nog een geruime tijd de zon na, en na de koffie besluiten we beide dat het tijd is om op te stappen. Aan het einde van de schommelende loopplank volgt een zachte kus, waarna zij links gaat, en ik rechts…

Zielschrobben

Haar gezicht weerspiegelt in het raam, op de achtergrond de buitenwereld die voorbij raast. Hoewel slechts een reflectie in ijskoud glas, toch geeft ze mij een warme rust. Samen delen we een wereld, waar we beide even geen deel van uit maken. Ze draait haar hoofd, waardoor ook haar ogen duidelijk zichtbaar worden. En hoewel ik het niet kan zien, ik weet dat ze bruin zijn, net als gister. En eergister. De zoete lucht van haar parfum doet mij lichtjes duizelen, een geur die onuitwisbaar is, die eeuwig draagt. Niet op haar kleding of op haar huid, maar in mijn gedachten. Enkel te verwijderen door te zielschrobben, met een stevige borstel. Maar het roest niet, dus waarom? Als ik mijn ogen open is de plek voor mij leeg, maar ik weet zeker dat je hier zojuist nog was, net als gister…

14 februari

Met geld is het mij niet gelukt.
Mijzelf veranderen heeft ook niets opgeleverd.
Met klaar te staan voor anderen schoot ik al wat meer op.
Maar door mijzelf te zijn was ik weer terug bij af.
Door te schrijven ging het alweer wat beter.
Herinneringen sloegen terug.
Langzaamaan nader ik weer de toekomst.
En heeft het verleden zo goed als afgehaakt.

Maar zeg eens meneer de postbode, bent u wellicht degene,
die mij vandaag heel even gelukkig maakt?

Lange duisters

Het is donker
De straat nat en het stormt
In mijn hoofd, daar ook

Onrust overheerst
Als in een enge droom
Omgeven door hoge muren

Verstoppen kan hier niet
Geen schuilplaats zou ik vinden
Het duister maakt mij blind

Maar goddank kan ik voelen
Een zwoele warmte over mijn gezicht
Stil gegaan langs lange wanden

Niet voor angst gezwicht

Rood belicht

Het is guur weer als hij zich ’s avonds over de met rood licht gevulde straten begeeft. Even een blokje om had hij gezegd, en was naar buiten gegaan met de hond aan de lijn. De straat ademt een sfeer van liefdeloze seks, een snelle wip is hier verheven tot vakwerk. Of fuckwerk, om het even. Hij versnelt zijn pas, hij moet haar vinden. Maar elk raam lijkt op zijn voorganger. Verderop stapt een jonge vrouw de straat op, al wuivend toenadering zoekend. Een kille kus volgt, en er wordt gesproken. Niet over zaken of bonnetjes, maar over gevoel en genegenheid. Een groot contrast, deze ijskoude ontmoeting in een dampende setting waar de geiligheid in de lucht hangt. Als ze hem vertelt dat ze weer naar binnen moet omdat op haar gewacht wordt, keert hij huiswaarts. Op benen die dieplood wegen. In de opening van de deur staat zijn vrouw al te wachten. Haar vragende ogen zijn niet te ontwijken. ‘Met onze kleine meid gaat het goed…’