Het zijn de geesten in de spiegel,
die ik zie wanneer ik opkijk,
gevangen in glimmend glas,
mij roepend ze te breken…

Geef mij je beide handen,
wees mijn steun en toeverlaat,
leg je hoofd neer op mijn schouders,
en fluister dat het ooit weer overgaat…

Ver verscholen in de diepte,
tussen ijskoude gedachten,
graaf ik met beide handen,
naar het laatste beetje warmte.

Kom,
geef me je hand,
dan dansen we nog even,
onverstoorbaar over zeeën,
tot de maan ons raakt.

Dan springen we samen in het diepe,
daar waar de sterren stralen,
en fluister ik zachtjes met mijn hart,
hoeveel ik je heb gemist…

Als oud vuil zo lag hij daar,
in een zak en met een strik,
aan de kant gesmeten om vergeten te worden,
de resten van de oude ik…

Een geschreven afscheid,
dat kon je mij niet geven

Geen sierlijke letters in het blauw,
mij vertellend waarom

Zonder inkt om uit te laten vloeien,
in een zee van gehuilde tranen

Zelfs papier om te verscheuren,
of te vouwen tot een prop

Het waren enkel koele koude letters,
die ik weggedrukt heb met een knop…

Met mijn handen vol lieve woordjes,
en mijn hoofd vol zwarigheid,
til ik mij een breuk aan stille blikken,
en de doos vol narigheid…

Als een arm je al te veel was,
en een knuffel als een straf,
wat doe ik dan met die maanden,
waarin ik zoveel om je gaf?

Ik lig op mijn rug en staar naar boven,
naar de scheuren in het plafond.

Achtergelaten door de vorige bewoner,
niet gevuld of afgedicht.

In gedachten proberen we ze dicht te smeren,
ookal laat de verf steeds weer los.

Ongestoord blijven we het proberen,
Tot ook deze klus is afgerond…

Ik heb je nummer gewist. Weggegooid. Vergeten. Het witte velletje verfrommeld in mijn hoofd, en vervolgens vol overtuiging weggesmeten. Even niet hoeven denken wat nu te sturen, niet te hoeven denken aan wat ik je schrijven kan. Nu is het wachten op wat komen gaat, tweebaansweg of eenrichtingsstraat. De stilte komt nu als een zegen, tot mijn hoofd mijn gedachten weer tollen laat…