Ik heb je nummer gewist. Weggegooid. Vergeten. Het witte velletje verfrommeld in mijn hoofd, en vervolgens vol overtuiging weggesmeten. Even niet hoeven denken wat nu te sturen, niet te hoeven denken aan wat ik je schrijven kan. Nu is het wachten op wat komen gaat, tweebaansweg of eenrichtingsstraat. De stilte komt nu als een zegen, tot mijn hoofd mijn gedachten weer tollen laat…
3 reacties so far ↓
Roos // oktober 2, 2008 bij 05:23 |
Lijkt me een moeilijke beslissing, maar misschien wel de beste!
p.s: fijn dat je weer terug bent
Siercy // oktober 14, 2008 bij 11:27 |
wat dapper
wat onmogelijk
wat een opluchting
wat een leegte
wat een nieuw begin
tot mijn hoofd mijn….
*zucht*
mads // oktober 31, 2008 bij 05:47 |
feeling better now??