Ik heb je nummer gewist. Weggegooid. Vergeten. Het witte velletje verfrommeld in mijn hoofd, en vervolgens vol overtuiging weggesmeten. Even niet hoeven denken wat nu te sturen, niet te hoeven denken aan wat ik je schrijven kan. Nu is het wachten op wat komen gaat, tweebaansweg of eenrichtingsstraat. De stilte komt nu als een zegen, tot mijn hoofd mijn gedachten weer tollen laat…
