Terwijl hij naar adem hapt begint het zwart voor zijn ogen te worden. Zijn blauw aangelopen handen omklemmen het tafelblad en de steun uit zijn benen vloeit langzaam weg. Met zijn rug staat hij gekeerd naar de kademuur waar hij haar voor het laatst had gesproken, vlak voor haar afscheid. Het beeld van haar op die donkerrode stenen lijkt met de dag vager te worden, maar zal waarschijnlijk nooit geheel verdwijnen. Bij iedere passage zal het weer zijn gedachten proberen binnen te dringen, hoe zij zich die dag achterover liet vallen en neer zou komen zonder plons. Hoe de verwachte spetters veranderden in een doffe klap op koud metaal, en hoe een zwoele lenteavond voortaan door zou gaan als die ene dag in juni…
