Tikken

Eindelijk zit je dan. Tijdens het wachten in deze rokerige ruimte heb ik de wijzers van mijn horloge gevolgd. De wijzers, verwikkeld in een tijdloze race naar een zestig tellen durend samenzijn, tikken de dag weg. Je ogen deels verscholen achter halflang haar doen mij gissen naar wat je wil. Je tikt met de ring tegen je glas, ervoor zorgend dat we niet alleen zijn. Stilletje staren we naar elkaar, afgesloten van de rest van de aanwezigen. Zonder woorden te gebruiken besluiten we de keuze over te laten aan de nieuwe dag, om zo nog even te kunnen genieten van de dag van vandaag…