Zinkend kasteel

Verscholen achter de kantelen
van een zelf gebouwd kasteel
Uitkijkend over de landerijen
worden de herinneringen hem teveel 

Zijn met warmte gevulde hart
tot ijs gekoeld door de wind
Stroomt de passie door zijn aderen
in zijn hoofd een duister zwart

In stilte met haar weggelopen
en als één hand in hand gekeken
Waar het voorheen donker was
naar de massieve muren die bezweken