Groene laarzen

Ik ben weer terug, jaren nadat ik hier voor het eerst voet aan wal zette. De groene, hoge laarzen van toen zijn inmiddels vervangen door sportschoenen, maar nog steeds voelt het eerste contact hetzelfde. De wind blaast water in mijn gezicht, terwijl donkere wolken gehaast overdrijven. De stilte en de rust zijn onveranderd, de plek nog net zo afgelegen als vroeger. Langzaam beweeg ik over het mos, bij iedere stap de greep van de aarde onder mij voelend. De omgeving deint mee op het ritme van mijn passen, jarenlange rust verstorend. Alles lijkt onveranderd. De drie stokken naar het noorden, de ingekerfde tekens in de bomen en de inmiddels gerafelde groente linten, allen slechts zichtbaar voor diegene die er naar op zoek is. Ze brachten mij thuis als het nodig was, wezen de weg naar een veilige haven. Nu geven ze slecht richting aan, bestemming onbekend.