Hij staat stil, zijn herinneringen wegend en op waarde schattend. De donkere momenten hebben hun sporen achter gelaten, de stiltes hem diep geraakt.
Maar in zijn handen houdt hij brieven,
geschreven op niet echt papier.
Hij moest weer durven dromen,
genieten met een hart vol plezier.
Gesteund door groeiende schouders,
ontstaan vanuit het niets zo onverwacht.
Stapt hij vol goede moed het nieuwe jaar in,
houd zijn hoofd op en hij lacht…
Categorieën: Zonder categorie
Het was wel even wennen, mijn arm zo om je heen. Dicht tegen elkaar aan gekropen, vechtend tegen de slaap. Stilletjes, niets zeggend, het landschap aan ons voorbij laten gaan. Uit het raam starend naar niets. Ondanks de kou toch warmte, ondanks de stilte toch vol. Is dit het waar ik naar op zoek ben, of verbeeld ik het mij maar? Genegenheid voor 10 euro, een rit met waarde…
Categorieën: Zonder categorie
Verscholen achter de kantelen
van een zelf gebouwd kasteel
Uitkijkend over de landerijen
worden de herinneringen hem teveel
Zijn met warmte gevulde hart
tot ijs gekoeld door de wind
Stroomt de passie door zijn aderen
in zijn hoofd een duister zwart
In stilte met haar weggelopen
en als één hand in hand gekeken
Waar het voorheen donker was
naar de massieve muren die bezweken
Categorieën: Zonder categorie
Ik ben weer terug, jaren nadat ik hier voor het eerst voet aan wal zette. De groene, hoge laarzen van toen zijn inmiddels vervangen door sportschoenen, maar nog steeds voelt het eerste contact hetzelfde. De wind blaast water in mijn gezicht, terwijl donkere wolken gehaast overdrijven. De stilte en de rust zijn onveranderd, de plek nog net zo afgelegen als vroeger. Langzaam beweeg ik over het mos, bij iedere stap de greep van de aarde onder mij voelend. De omgeving deint mee op het ritme van mijn passen, jarenlange rust verstorend. Alles lijkt onveranderd. De drie stokken naar het noorden, de ingekerfde tekens in de bomen en de inmiddels gerafelde groente linten, allen slechts zichtbaar voor diegene die er naar op zoek is. Ze brachten mij thuis als het nodig was, wezen de weg naar een veilige haven. Nu geven ze slecht richting aan, bestemming onbekend.
Categorieën: Zonder categorie
Sla een arm om mij heen, want het is koud geworden. De stilte die is achtergebleven knaagt, hongerig naar meer. Het bijt, maakt diepe wonden, het doet pijn. Verjaag de stilte, want het maakt bang. Angst om alleen te zijn, om alleen te blijven of om alleen te voelen. Dus daarom, praat met mij. Vul de ruimte met woorden, laat het nooit meer stil worden. Grijp mijn handen. Alsjeblief, hou mij warm…
Categorieën: Zonder categorie
In de stralen van de oranje morgenzon lijkt ze over straat te zweven. Zich een pad banend door de kille dauw, die bij iedere aanraking met haar lichaam opgenomen lijkt te worden. Een mysterieus schouwspel, door mij gadegeslagen in alle vroegte. Laat het nog even stil zijn…
Categorieën: Zonder categorie
Mis ik je echt nog steeds zo verschrikkelijk veel, of is het de pijn van het herinneren waar ik naar op zoek ben? Betekenen de aanrakingen van een ander zoveel minder dan die van jou, of ben ik degene die de waarde niet kan bepalen? Was het leven in het verleden zoveel beter dan dat het in het heden is, of ben ik bang voor een toekomst zonder herinneringen? Zullen ze ooit nog plaats maken voor nieuwe dromen? Zijn het de gedachten aan jou die ervoor zorgen dat ik niet hoef te kiezen? Of kan ik niet kiezen, omdat ik allang gekozen heb?
Categorieën: Zonder categorie
