Het is al laat als hij samen met haar naar huis fietst. De ijskoude wind snijdend in zijn gelaat, haar woorden kervend in zijn hart. Zijn tranen onopvallend stromend tussen de smeltende sneeuw op zijn gezicht. Ze had hem nog nooit zo vaak bij zijn naam genoemd als afgelopen week. Het was hem na drie dagen opgevallen en licht paranoïde begon hij de keren dat zijn naam viel te tellen. Hij was er van geschrokken, weer een teken dat het niet goed ging. De spontane gesprekken hadden zich al laten vervangen door doodse conversaties, antwoorden slechts volgend uit beleefdheid. Aanrakingen als verplichting, en bij hoge uitzondering een kus. Omdat het nou eenmaal zo hoorde…
6 reacties so far ↓
Roos // november 25, 2007 bij 05:59 |
Doodse conversatie is wel een van de meest vreselijke tekenen dat het niet goed gaat. Verplichtingsgevoel tot intimiteit ook…
Marieke // november 25, 2007 bij 09:29 |
Verplichtingsgevoel tot intimiteit… da’s inderdaad écht een teken dat het (bijna) over is.
Triest stukje weer zeg…
mads // november 25, 2007 bij 09:57 |
zodra het een verplichting word komt het einde idd akelig dichtbij…
Lien // november 26, 2007 bij 08:50 |
Auw.
Kimberley // november 27, 2007 bij 10:14 |
Hè Ben, ik noem ook vaak bij de naam, de ander, en ik vind dat nooit een verplichting, Ben, dus ik snap je stukje wel Ben, maar, dit was het Ben, whahahahaha.
x Kim(met weer haar vertrouwde warme voetjes…)
Stephanie // november 27, 2007 bij 03:36 |
Tja, bekend.. Auwtsjh.