Glad

Haar laatste woorden verwerkend had hij de deur achter zich dichtgetrokken, afgesloten en verlaten. Hij had zich groot gehouden, omdat dat zo hoorde. Maar van binnen was het allemaal anders. Dat het er aan zat te komen, dat wist hij wel. Kille aanrakingen, koude woorden, het waren signalen. Zijn baard had hem inmiddels de vormen van zijn gezicht ontnomen. Het maakte hem anoniem, onherkenbaar van wie hij vroeger was. En met wie hij zojuist nog was…

Vanuit de metro kijkt hij terug op die deur. De deur die gesloten zal blijven, omdat hij de sleutel niet wil hebben. Maar zijn reis gaat verder, paden kruisend, in volle vaart en gladgeschoren.