De haren voor je gezicht zijn als ijspegels in het lentezonnetje, water druppelend op de inmiddels spiegelgladde metrovloer. Onze blikken kruisen elkaar, al is het dan maar voor heel even. Je ogen glimmen, maar niet van geluk. Ze zijn donker en vochtig. Je draait je hoofd weg, om te kunnen verbergen wat ik allang heb gezien. De regen in je ogen…
Uit: De regen in je ogen
4 reacties so far ↓
Marieke // november 6, 2007 bij 08:28 |
Wat verdrietig zeg…
Kimberley // november 6, 2007 bij 09:34 |
Gelukkig stralen de mijne! Ik ben net een zon, zeggen mensen die dat kunnen weten.
Liefs van mij
Roos // november 6, 2007 bij 06:33 |
Wat triest zeg:( Maar wel weer een knap mooi stukje tekst!
mads // november 7, 2007 bij 09:24 |
er zijn momenten dat je niet anders kunt en dan blijft die regen in je ogen en kun je er niets aan doen..