Verloren kracht

Zijn handen voelen koud aan, ijskoud zelfs. De vingers van zijn rechterhand zijn kromgetrokken van de pijn, zijn hand mismakend tot iets wat weg heeft van een klauw. De altijd zo duidelijk zichtbare aderen hebben zich diep onder zijn huid verstopt,  teruggetrokken om het laatste beetje warmte vast te kunnen houden. De rest van zijn spierwitte lichaam trilt onophoudelijk met hoge frequentie. Zijn kracht is verdwenen. Weg. Verloren. Wrijven, klappen, blazen, zijn verwoede pogingen om de warmte terug te winnen blijven zonder resultaat. Grijpend naar zijn laatste redmiddel besluit hij zich te warmen onder de stralen van de douche. Draaiend aan de kraan laat hij de temperatuur van het water toenemen. Met zijn ogen dicht probeert hij de pijn te bevechten, de kou uit zijn lichaam te verdringen. Als na een half uur het trillen nog niet is opgehouden besluit hij het gevecht op te geven en moegestreden de douche uit te stappen, zijn huid dampend en bedekt onder de vuurrode blaren die hem door de kou zijn toegebracht.