Verplichtingen

Het is al laat als hij samen met haar naar huis fietst. De ijskoude wind snijdend in zijn gelaat, haar woorden kervend in zijn hart. Zijn tranen onopvallend stromend tussen de smeltende sneeuw op zijn gezicht. Ze had hem nog nooit zo vaak bij zijn naam genoemd als afgelopen week. Het was hem na drie dagen opgevallen en licht paranoïde begon hij de keren dat zijn naam viel te tellen. Hij was er van geschrokken, weer een teken dat het niet goed ging. De spontane gesprekken hadden zich al laten vervangen door doodse conversaties, antwoorden slechts volgend uit beleefdheid. Aanrakingen als verplichting, en bij hoge uitzondering een kus. Omdat het nou eenmaal zo hoorde…

Glad

Haar laatste woorden verwerkend had hij de deur achter zich dichtgetrokken, afgesloten en verlaten. Hij had zich groot gehouden, omdat dat zo hoorde. Maar van binnen was het allemaal anders. Dat het er aan zat te komen, dat wist hij wel. Kille aanrakingen, koude woorden, het waren signalen. Zijn baard had hem inmiddels de vormen van zijn gezicht ontnomen. Het maakte hem anoniem, onherkenbaar van wie hij vroeger was. En met wie hij zojuist nog was…

Vanuit de metro kijkt hij terug op die deur. De deur die gesloten zal blijven, omdat hij de sleutel niet wil hebben. Maar zijn reis gaat verder, paden kruisend, in volle vaart en gladgeschoren.

Geraakt

Je hebt mij gemaakt tot wie ik ben, degene waar ik elke minuut van de dag mee te maken heb. Een verleden met jou, en geraakt door jou. Hard geraakt. Diep tot op het bot, zowel letterlijk als figuurlijk. Je hebt mij een deel van het kunnen genieten van het bij jou in de buurt zijn ontnomen. Dagen zijn niet meer hetzelfde, gesprekken zijn anders. Of zelfs verdwenen. Ik ben door jou stiller geworden, druk van binnen, en muziek en de zee zijn de enige twee dingen die mij nog rustig kunnen krijgen…

Gemaakt door het water, geraakt door het water. Zoals ik ben, Ben ik.

Springlevend

Vermoeid staart hij naar boven, de donkere wolken dreigen zijn stemming om te doen slaan. De straten zijn leeg en verlaten, maar hij voelt zich niet alleen. Dorre bladeren dansen uitdagend om hem heen, opgezweept door de stevige wind die in kracht lijkt toe te nemen. Ze houden hem bezig, bij iedere stap proberen ze hem te verleiden om de volgende eerder te zetten. Hij denkt terug aan het gesprek met haar eerder op de avond. Haar vragen waren zo eerlijk en oprecht, dat hij alleen maar naar waarheid kon antwoorden. Maar hoe goed hij het ook probeerde te verwoorden, ze leek het niet te kunnen begrijpen. Uiteindelijk had hij het gesprek maar afgesloten met de dooddoener dat het een gevoel was dat zich niet liet omschrijven. En ook al was het een dooddoener, voor hem was het gevoel nog springlevend. Plots raakt een druppel zijn gezicht. Enigszins verbaast wrijft hij het water van zijn gezicht en versneld hij zijn pas, als door de wolken gekust maar bang voor de donder…

Antwoorden

Het is een spel geworden. Een spel met en tegen mijzelf, een spel dat ik niet kan winnen. Of wil winnen. Ik blaas het stof van je foto, maar je bent weinig veranderd in al die jaren. Met mijn hoofd in mijn handen staar ik naar de vlakken op het bord. Vierenzestig zijn het er in totaal, keer op keer tel ik ze na, bang om ook hen te verliezen. Het bord glimt nog steeds zo als vroeger, al is het al jaren niet meer de was die het doet glimmen, maar zijn het de vele tranen die het hout in leven lijken te houden. Van onder tafel grijp ik de derde fles van de avond, op een manier die mij terug doet denken aan jou. Met de fles aan mijn lippen beweeg ik de pionnen over het bord, terwijl ik mij bij elke zet probeer in te beelden welk stuk jij verplaatst zou hebben. In mijn gedachten heb ik het je al honderden keren gevraagd, maar het antwoord ben je mij nog altijd verschuldigd. Net als het antwoord op de vraag waarom je toen voor een andere Koningin koos…

Oorspronkelijk verschenen als Stilleven inzending op de website van het Schrijverscollectief.

Donker

De haren voor je gezicht zijn als ijspegels in het lentezonnetje, water druppelend op de inmiddels spiegelgladde metrovloer. Onze blikken kruisen elkaar, al is het dan maar voor heel even. Je ogen glimmen, maar niet van geluk. Ze zijn donker en vochtig. Je draait je hoofd weg, om te kunnen verbergen wat ik allang heb gezien. De regen in je ogen…

Uit: De regen in je ogen 

Verloren kracht

Zijn handen voelen koud aan, ijskoud zelfs. De vingers van zijn rechterhand zijn kromgetrokken van de pijn, zijn hand mismakend tot iets wat weg heeft van een klauw. De altijd zo duidelijk zichtbare aderen hebben zich diep onder zijn huid verstopt,  teruggetrokken om het laatste beetje warmte vast te kunnen houden. De rest van zijn spierwitte lichaam trilt onophoudelijk met hoge frequentie. Zijn kracht is verdwenen. Weg. Verloren. Wrijven, klappen, blazen, zijn verwoede pogingen om de warmte terug te winnen blijven zonder resultaat. Grijpend naar zijn laatste redmiddel besluit hij zich te warmen onder de stralen van de douche. Draaiend aan de kraan laat hij de temperatuur van het water toenemen. Met zijn ogen dicht probeert hij de pijn te bevechten, de kou uit zijn lichaam te verdringen. Als na een half uur het trillen nog niet is opgehouden besluit hij het gevecht op te geven en moegestreden de douche uit te stappen, zijn huid dampend en bedekt onder de vuurrode blaren die hem door de kou zijn toegebracht.

Geschreven dromen

Het is donker ’s nachts, mijn dromen blijven weg. Als ik mijn ogen sluit treedt een kille duisternis in, mij leidend naar ruimten waarin mijn gedachten rond lijken te tollen. Ze grijpen mijn aandacht, duwen mij weg van waar ik voor kwam. Ik probeer ze los te laten, maar ze lijken zich aan mij vast te klampen. Ze verstikken mij in het holst van de nacht, als er niemand is om in te grijpen. Ik probeer mij te herinneren wat je mij gezegd hebt, de zinnen, de woorden, de betekenis. Maar wat er naar boven komt zijn slechts letters, losstaand zonder verband. De ruimte wordt steeds voller, tot alles zwart ziet. Met mijn handen op jouw woorden wordt ik wakker. Op papier geschreven, maar nog niet in mijn hoofd. Maar dat komt nog wel, ook al is het vol. Ik moet wel, want de dromen wil ik terug…

Roestige spijkers

Hij staat er nog. Mijn handen glijden over het ruwe oppervlak heen, terwijl ik vol bewondering naar boven kijk. Jarenlang is hij het middelpunt geweest, jaren waarin hij veel te lijden heeft gehad. Maar nu krijgt hij de rust waar hij zo aan toe was. Voor de laatste keer klim ik naar boven, om nog één keer te genieten van het boven zijn. De roestige spijkers die ik vol passie en overgave het hout ingedreven heb zijn inmiddels vergroeid met de boom, een bewijs dat alle wonden helen, zij het dan soms met littekens. Mijn benen vinden als vanouds steun op het knoestige lichaam van deze indrukwekkende reus. Ik ga zitten op de tak vanwaar ik een groot deel van mijn telescopische jeugd beleeft heb. Hoog en in de wind, droog, uitkijkend en observerend. In contact met de wereld, maar met mijn voeten van de grond…