Het is vroeg in de morgen, en blijkbaar spitsuur. De bus zit afgeladen vol en in mijn loop scan ik gehaast de bus af naar een zo comfortabel mogelijke zitplaats. Halverwege zie ik nog twee plaatsen vrij, en in de verte zijn er nog een paar. ‘Vier nog’, zeg ik tegen mijzelf. De bus trekt op en bij elke bocht zwabberen de mensen, die toch echt vrijwillig blijven staan, als gordijnen voor een open raam bij een stevige zuidwester. ‘Benieuwd hoe het er uit ziet als er nu iemand het nodig vindt om over zijn nek te gaan’, denk ik met een glimlach op mijn gezicht. Ze zijn vroeg dit keer, de zieke gedachten…
De bus komt tot stilstand. Er staan een aantal mensen bij de halte klaar om in te stappen, waaronder jij. Niet vooraan, maar toch val je mij op door je blonde haar, een schaars goed in deze buurt. Ondanks dat je zo nonchalant over probeert te komen, heb je ook wel wat schattigs. Dat zal het vast zijn, ik heb er nou eenmaal een zwak voor. Langzaam stap je in, druk zoekend in je tas op zoek naar je vervoersbewijs. Ik zie het je denken: ‘Ik heb hem er vanmorgen toch echt in gedaan’. Terwijl de rij achter je alsmaar langer aan het worden is, geef je de hoop niet op. Het is vermakelijk om je daar in die ongemakkelijke situatie te zien , zeker omdat er maar één kant is die je op kunt: langs de chauffeur. Want één ding is zeker, de rij achter je zal het niet in dank afnemen als ze een paar stappen naar achter zou moeten doen. Ze zijn tenslotte al tot aan de deur gekomen, wijken zullen ze zeker niet! Het is een soort van landjepik, en land terug geven, dat kennen we hier niet…
De chauffeur kan het gerommel in je tas niet meer aanzien. Ik denk dat het komt omdat je de etenswaren voor de lunch van vanmiddag, je aantekeningen, je zakdoekjes, enkele boeken en een flesje water naast het centenbakje van de beste man hebt uitgestald, maar zeker weten doe ik het niet. Hij laat je alles weer inpakken, en voor deze ene keer mag je gratis mee. ‘Trut! Moet ik eens proberen!’ mompel ik zachtjes, maar snel slik ik de woorden weer in als je op mij af komt lopen. Zal het vandaag dan eindelijk gaan gebeuren? Zo’n mooi exemplaar, is de meneer van boven mij goed gezind?
Ademloos kijk ik toe, terwijl ik de passen tel. ‘Alle stoellen bezet! Kans groot! Hoera! Danku!’ schiet er door mijn hoofd. Maar het verloopt allemaal anders. Naast mij blijkt Niemand te zitten, en je loopt door. Je gaat blijkbaar liever staan slingeren dan dat je rustig zit. Het mocht weer niet zo zijn. Mijn ogen laten je los, verloren hoop, en ietwat teleurgesteld denk ik: ‘Ben onderweg, met Niemand op de stoel naast mij’…
