Maan en Sterren

Kom,
geef me je hand,
dan dansen we nog even,
onverstoorbaar over zeeën,
tot de maan ons raakt.

Dan springen we samen in het diepe,
daar waar de sterren stralen,
en fluister ik zachtjes met mijn hart,
hoeveel ik je heb gemist…

Oud vuil

Als oud vuil zo lag hij daar,
in een zak en met een strik,
aan de kant gesmeten om vergeten te worden,
de resten van de oude ik…

Geschreven afscheid

Een geschreven afscheid,
dat kon je mij niet geven

Geen sierlijke letters in het blauw,
mij vertellend waarom

Zonder inkt om uit te laten vloeien,
in een zee van gehuilde tranen

Zelfs papier om te verscheuren,
of te vouwen tot een prop

Het waren enkel koele koude letters,
die ik weggedrukt heb met een knop…

Geschoten momenten

Met mijn handen vol lieve woordjes,
en mijn hoofd vol zwarigheid,
til ik mij een breuk aan stille blikken,
en de doos vol narigheid…

Maanden

Als een arm je al te veel was,
en een knuffel als een straf,
wat doe ik dan met die maanden,
waarin ik zoveel om je gaf?

Scheuren

Ik lig op mijn rug en staar naar boven,
naar de scheuren in het plafond.

Achtergelaten door de vorige bewoner,
niet gevuld of afgedicht.

In gedachten proberen we ze dicht te smeren,
ookal laat de verf steeds weer los.

Ongestoord blijven we het proberen,
Tot ook deze klus is afgerond…

Tijdelijk onbereikbaar…

Ik heb je nummer gewist. Weggegooid. Vergeten. Het witte velletje verfrommeld in mijn hoofd, en vervolgens vol overtuiging weggesmeten. Even niet hoeven denken wat nu te sturen, niet te hoeven denken aan wat ik je schrijven kan. Nu is het wachten op wat komen gaat, tweebaansweg of eenrichtingsstraat. De stilte komt nu als een zegen, tot mijn hoofd mijn gedachten weer tollen laat…

Golvende scheiding

Als de grote afwezige, zo zal ik schitteren. Of de vergeten ware, zoals later zal blijken. Het gat tussen ons beide wordt groter naarmate de voor jou zo speciale dag nadert. Een golvende scheiding tussen ons, de afstand te groot om nog te schreeuwen. Maar wellicht is het beter zo, geen onderbreking van verstoorbare geluk…

Gevangen op film

Film is het enige dat herinnert aan het samenzijn in donkere ruimten. Ver weg van de problemen die haar thuis te wachten staan, wetende dat het geluk wel eens van korte duur zou kunnen zijn. De tijd lijkt stil te staan, terwijl de passen bewegingsloos uitgevoerd lijken te worden. Blond haar in zijn gezicht gedrukt, zijn gebruinde armen om haar heen geslagen. De morgen zal verwarring brengen, en herinneringen slechts op film gevangen…

Spetters…

Terwijl hij naar adem hapt begint het zwart voor zijn ogen te worden. Zijn blauw aangelopen handen omklemmen het tafelblad en de steun uit zijn benen vloeit langzaam weg. Met zijn rug staat hij gekeerd naar de kademuur waar hij haar voor het laatst had gesproken, vlak voor haar afscheid. Het beeld van haar op die donkerrode stenen lijkt met de dag vager te worden, maar zal waarschijnlijk nooit geheel verdwijnen. Bij iedere passage zal het weer zijn gedachten proberen binnen te dringen, hoe zij zich die dag achterover liet vallen en neer zou komen zonder plons. Hoe de verwachte spetters veranderden in een doffe klap op koud metaal, en hoe een zwoele lenteavond voortaan door zou gaan als die ene dag in juni…